Warsztaty tropienia


Jak wiadomo, ponieważ rozgłaszamy to wszem i wobec jako najczaderczejszy sposób tak spędzania czasu jak i lek na całe światowe zło, tropimy sobie . Tropimy, tzn Puf tropi i znajduje człowieka-puszkę. A ja dyndam na końcu linki popiskując z ekscytacji kiedy moja stoicka sucz ciśnie do przodu i ciągnie mnie niczym mały , sapiący parowóz.

W związku z tym nie mogłam ani sobie ani jej odmówić przyjemności wypadu na warsztaty. Niestety musiałam się chwilowo pożegnać z  tradycyjnym wypadem na gofry do Polanicy (nadrobię jak najszybciej!) , ale w ramach pocieszenia miałam chyba najlepszą psio - ludzką ekipę ever :)
Wielka,  stadna , weekendowa przygoda zaczęła się już piątkowym popołudniem i mimo .. hmm.. nie najlepszej atmosfery kwaterunkowej pewne działania podjęte na krawężniku zapowiadały ,że nie ma takiej upierdliwości otoczenia , która byłaby w stanie popsuć nam humory.  I dobrze, bo ani pogoda ani fluidy wiszące w domostwie nie sprzyjały . Ale jak tu mieć doła kiedy przyjechało się  ćwiczyć coś , co mojemu psu sprawia największą, zaraz po jedzeniu, frajdę?
Przypadł nam wesoły pokoik. Wesoły ponieważ było nas na stanie: 4 kobity i 6 psów. Jak się później miało okazać zarówno dla Pufy jak i (chyba szczególnie) dla Bu właśnie ta cała ciągła , chwilami trochę przymusowa socjalizacja była tym dlaczego warto było jechać.

Ci którzy mieli okazję przebywać ze mną i Pufą na jakimkolwiek wyjeździe wiedzą , że sznup akceptuje prawie każde warunki bytowe jak i współlokatorów, byle by nie przeszkadzali jej za bardzo i nie byli zbyt namolni w kontaktach. Ale to i tak nieźle, biorąc pod uwagę pewne warunki jakie musiały mieć miejsce przy podziale innych pokoi- ten z tym się nie lubią, ta z tamtą lubią się aż nadto jednostronnie, za to tamci we 2 rozniosą włości. Pufioczku - jesteś psem idealnym  <3

standard nie musi być wysoki, byleby było wygodne leżenie. Ponton ?  phi, wyro ! 

Jak się miało później okazać Bu też akceptuje, ale nie wszystkich i nie zawsze, ale najpierw o celu wyjazdu czyli tropieniu.
Tropić udało nam się tylko 4 razy- rano i wieczorem i sobotę i niedzielę, ale to wina pogody- przy 30 paru stopniach nikomu nie chce się ruszać gdziekolwiek a celem nadrzędnym  staje się znalezienie sposobu jak się nie rozpuścić.

Pufa tropiła pięknie. Jestem szczególnie dumna z 2 śladów.
Pierwszego , kiedy Hrabina przebiegła kilka razy po obrzydliwym błocie, nie zważając na kwestie higieniczne, bo przecież chodząca zaginiona pucha sama się nie znajdzie.
I drugiego kiedy ,bądź co bądź mały pies odnajduje pozoranta w wysokiej trawie, na końcu długiego śladu, po drodze skacząc jak królik :)
Mój pies potrafi przezwyciężyć swoje niechęci, dostaje energii jakbym przed wejściem na ślad wlewała jej do miski redbulla . Czego chcieć więcej? Tylko tropić, tropić , tropić !

(tropki- sropki... Matron, nudnoooo..) - cierpliwie czekający na swoja kolej piesełek

Ale tym razem pojechałyśmy większym stadem . Po raz pierwszy była z nami Bu. Dla niej to było pierwsze zetkniecie z tropieniem. W jej przypadku byłam prawie pewna , że pójdzie jak torpeda, to w końcu inteligentna sucz. I tak też było. W przeciwieństwie do Pufy młoda nie ma problemów egzystencjalnych typu   Matkacotusięwypawia / mamiśćsama-wszyscyumżemy .. itd..(ech, pamiętne pierwsze podejście do tropienia )


I już za pierwszym razem znalazłaby chodzącą puchę, gdyby nie arcyważna kupa.. Tak jest.
Bu jak coś robi, cokolwiek by to nie było, to robi to absolutnie całą sobą, angażując do tego każdy najmniejszy neuronik swojego móżdżku. Proces ten wymaga jednak szybkiego formatowania ,co utrudnia powrót do wcześniej wykonywanej czynności
tropię, tropię, tropięniucham a! kupa..... a co to ja robiłam?.. o! badyl, Matron patrz badyl!  łuhuuuu!

Tak czy siak jestem z niej mega dumna, bo przy przypilnowaniu pewnych niezbędnych czynności z samego rana, kolejne ślady szły jej coraz lepiej.
Jej się ta aktywność też bardzo przyda. Umiejętność koncentrowania się na czymś, opanowania i odnajdywania posianego gdzieś po drodze mózgu, toż to kardynalne psie zdolności, czyż nie?

( terierowa natura - wy sobie chillujcie ciapciaki a ja przypilnuję właśnie zagarniętego terenu, czyli odpoczynek z atrakcjami)

Niestety , albo i stety, bo właśnie teraz, pod okiem trenerki, wśród psiarzy pełnych zrozumienia ,z ogonami ogarniętymi ,wyszła na jaw pewna Bukowa przywara.
Nie wiem czy to dlatego , że się młoda przywiązała i do mnie i do Pufioka, czy dlatego , że w końcu ma SWÓJ dom , swój ponton itd czy najzwyczajniej ma charakter terierowatego awanturnika i zadziory ,ale dała mi popalić , szczególnie 2 dnia i to tak , że przez chwilę miałam ochotę wsadzić ją do ładnego pudełka, nakleić znaczek i wysłać z powrotem gdzieś

Okazało się , że powinnam ciągle dreptać , nie zatrzymywać się, nie siadać ,nie cupać ,nie przysiadać, bo moje wilkory zaraz przy matronowej nodze się rozsiadają a Bu uzurpuje sobie prawa do tego skrakwa gleby gdzie nasze zadki spoczęły i zawzięcie chce go bronić przed innymi, bezczelnie zbliżającymi się do niego ogonami.

I to bronić w pełnym tego słowa znaczeniu. Nie tam szczeknąć czy warknąć. To za mało. Przecież ona wszytko robi na 110 %. Uzębienie można pokazać. Na chwilę. A jak bezczebelny intruz nie raczył tego zanotować i podjąć kroków , szczególnie wstecz, należy ruszyć do działania z wykorzystaniem prezentowanych wcześniej zębisk .

Można się zaśmiać, można powiedzieć "widzisz jak super, kocha was tak bardzo że was broni..." albo można jak ja przejść wieczorne załamanie nerwowe ukojone cydrem i lawirowaniem o krok od histerii.
Faza zaprzeczenia " ale jak to MÓJ pies? zęby? na kogoś? agrecha?"
przechodząca w fazę negacji " może jednak nie chcę tego psa? może to nie za dobry pomysł?"
oraz w końcowej fazie w rezygnację " ło matkobosko nie ogarnę tego, corobićjakżyć "

( nie dajcie się zmylić tym słodziastym uszko- kiteczką . niby taki słodziak , a czadu potrafi dać )

Co robić ? okazuje się , że w przeciwieństwie do Pufy, na Bu należy wyraziście nawarczeć. Można użyć brzydszego słowa, które nie przestoją opanowanej, dorosłej osobie,  żeby podkreślić jak bardzo jestem niezadowolona z jej zachowania. I kto tak w ogóle mówił ,że jestem opanowana?
Dziebko działa, ale pracy przed nami sporo, oj sporo.

Czy warto? chyba tak :)
Czy dam sobie radę? z Pufą dałam , ale to zupełnie inna para kaloszy i szelek.
Czy mam wsparcie ? Oj tak :) i merytoryczne - głupi to ma zawsze szczęście- takie coś na warsztatach i z trenerką na łóżku obok w pokoju <3
i mentalne " daj se siana, jak ją chcesz, to przecież ogarniesz i przestań marudzić bo mnie wkurzasz" - na przyjaciółki dobre słowo zawsze mogę liczyć :D

( motywacja jest duża- niezależnie czy Bu zostanie z nami na stałe- w końcu jestem dla niej domem tymczasowym- należy te zachowania ogarnąć. Ale motywacja jest spora bo dziewuchy dogadują się coraz lepiej, zaczynają się nawet ze sobą bawić ! a to już bardzobardzo dużo! I może Puf też poczuje się pewniej mając u boku Bu, która zawsze może komuś nakopać, jeśli tylko jakiś pies krzywo spojrzy na sznupa? )

Czyli ogółem , podsumowując wypad:  mimo tego iż niestety drugi raz się zastanowię czy mam ochotę wracać do tego miejsca na mapie, to niezawodne Positive Dog  po raz kolejny stanęło na wysokości zadania, a ja mogę tylko podziękować Elizie za wsparcie i cierpliwość i całej ekipie za świetny weekend ,który będę odsypiać cały tydzień (czyli było ooo TAAAK )
A wraz z nami tropiły, szkoliły się i chillowały wraz z Matronami Swymi :

 Orson 

 Sunia

 Broadway

 Lucky 

 Aria 

 

 Jaga


 Lusia

Czytaj dalej

zrobić sobie problema

Za mało pracy w pracy ? Za mało nauki na podyplomówce ? Za mało zadań do wykonania na praktykach ?
Tak jest! należę do podgatunku "zamałomiałamproblemów"
A skoro ZA MAŁO to machnę sobie jakimiś nowymi, niech mi się chociaż repertuar zmienia.

Już od jakiegoś czasu na poważnie myślałam o 2 rzeczach:
  • o powiększeniu mojego wesołego stadka o dodatkowy ogon, z powodów różnych o których później
  •  o wzięciu na tzw. "tymczas" jakiejś psiny.
A teraz powody przeróżne powyższego , bardziej i mniej szczytne i wzniosłe.
2 psy to takie szczęście podwójne ,tyle  że z potrójną ilością pracy i obowiązków. Tego się dowiedziałam , wypytałam, wyczytałam a jednak koncept nie upadał.
Rzecz jasna postaciom drugoplanowym takim jak moi Rodzice, czyli tym którzy w razie wielkiego W są uszczęśliwiani Pufą, uparcie tłumaczę, że  2 psy to to samo co 1 tylko więcej kup i żarcia :)

Kolejnym plusem większej ilości futer na chacie miał być dobry wpływ na Pufę. Że się dziewczyna rozkręci, że będzie to taki trochę aktywniejszy od niech piechol to się może i bawić w końcu czymś zacznie , a i że jakoś tak większą ilością to jej też będzie fajniej, bądź co bądź  wilkory to zwierzęta stadne.

A sam tymczas dlaczego? Ano dlatego , że daje mi 2 rzeczy za jednym podejściem: mogę pomóc jakiemuś psu, ogarnąć, podszkolić, pokazać co to " kanapowanie"  , ogółem pomóc znaleźć dobry dom. To jedno . A drugie- spośród tymczasów, obserwując Pufę i swoje układy z Nowym, któregoś wytypować na tego,  który zastanie z nami już na zawsze, który będzie najlepiej do nas pasował, i któremu będzie z nami najlepiej .
Może to samolubne, ktoś może zarzucić mi , że traktuje kwestię wzięcia 2 psa jak kupno towaru-weź, potestuj i się pozbądź.
Tak nie jest. Cały czas  to na czym najbardziej mi zależy to dobro Pufy . Ona na pewno będzie ze mną jeszcze ładnych parę lat, nie chcę uprzykrzyć jej żywota swoim pomysłem. Taka kolej rzeczy pozwala wszystkim najlepiej ustawić się na przyszłość .

I tak od kilku miesięcy szukam kandydata na tymczasa. Bo to delikwent musi pasować nie mnie a przede wszystkim Pufie. Nie za stary, bo w końcu mieszkam na wysokościach i co ty zrobić jak łapachy odmówią posłuszeństwa ? ( to temat na ten wymarzony domek z ogródkiem : ) ) . Nie za młody, bo czy sobie dam radę ze szczeniorem. I tak czas mijał, Puf wesoło pędziła życie jedynaczki, a ja z głową zaklejoną wątpliwościami czy dobrze robię (chcę zrobić) sobie egzystowałam

I oto , proszę Państwa, w zeszłym tygodniu, na drodze trochę przypadku, choć ja wolę nazywać to zrządzeniem losu pojawiła się  w pufinowym domu Bubu zwana przeze mnie BU.
Pojawiła się za sprawą Animal Rescue By Ania And Tomek  , których znam, którym ufam, że nie zostawią mnie ze sprawą samej i od których zawsze mogę liczyć na pomoc. 
Oto przedstawienie powierzchowności pannicy, bo charakter i relacje między suczami są dopiero rozpoznawane i kształtowane. ALE wszytko jak na razie stabilnie- bez szału ale stabilnie , a to już duży plus.

 tak jest: przylazła i zajęła część kanapy. dziewoje poznały się na Pikniku na 4 Łapach i myślę , że dopiero na 2 dzień do Pufy dotarło że toto tu jakiś czas zostanie :) 

 Jaram się jak głupek, kiedy suki koło siebie siedzą / leżą , cokolwiek , i nie dochodzi między nimi do żadnych spięć. Mam świadomość , że nie będą się od pierwszego wejrzenia kochać, spać razem w pontonie a każdego groszka i kosteczkę dzielić na dwie, ale to i tak dobry początek, prawda? niech mnie ktoś, kto ma większe stado utwierdzi w tym :P 
 
Bu jest z nami od tygodnia i razem z zestawem problemów , z którymi dotychczas nie miałam styczności ( Pufioczku,  mój idealny piesełku ! <3 ) wniosła do domu nową energię. To młoda , 1.5 roczna sucz z fiksacją na punkcie piszczących piłeczek potrafiąca wyczyniać po trzykroć przedziwne rzeczy na kanapie 
i oto pierwszy widoczny plus drugiego psa: po wnikliwej obserwacji działań i ciamkań Bu Pufa samodzielnie  doszła do wniosku , że może i można coś pogryźć sobie, niekoniecznie coś jadalnego. A ja ją 2 lata tego uczę ! Oby tak dalej!

Ogółem poza rozpoczęciem pracy nad niwelowaniem problemów Bu, cały czas obserwuję reakcje Pufy. Niczego tak bardzo się nie boję jak tego, że obecność Młodej wpłynie na nią negatywnie- wycofanie się , bycie zdominowaną szczególnie psychicznie...
Czytaj dalej